Jej nazwa to z łaciny insula-wyspa, pochodzi od wysepek Langerhansa trzustki, gdzie produkowana jest w komórkach beta.

Insulina to bardzo ważny hormon, który odpowiada za przyswajanie przez nasz organizm cukru, oraz reguluje stężenie glukozy we krwi. Cukrzyca typu 1 powoduje niszczenie komórek beta prowadząc do zahamowania wydzielania insuliny. Natomiast cukrzyca typu 2 to insulino odporność, czyli zmniejszona wrażliwość tkanek na insulinę, pomimo jej prawidłowego stężenia w surowicy krwi. Czynnikiem drugim, który dołącza się po pewnym czasie jest uszkodzenie komórek beta, czyli brak insuliny. W pierwszej fazie choroby, kiedy występuje insulino odporność, komórki beta są nadproduktywne, a będąca tego efektem hiperinsulinomia, czyli zwiększenie wydzielania insuliny przez trzustkę, częściowo niweluje insulino odporność. Jest to faza, w której cukrzycę typu 2 można kontrolować za pomocą doustnych leków przeciwcukrzycowych. Może jednak stać się tak, że w czasie choroby w obrębie komórek beta pojawią się zmiany zanikowe, powodujące ich niewydolność, to insuliny zaczyna brakować w naszym organizmie. Jest faza, w której koniecznością jest dostarczenie hormonu z, zewnątrz, czyli podjęciu insulinoterapii.