Łuszczyca to nie wyłącznie problem dermatologiczny. Zmiany powstają na podłożu przewlekłego stanu zapalnego skóry i mogą objąć cały organizm.

Są związane z większym ryzykiem innych schorzeń o charakterze zapalnym np. miażdżycy. I tak chorzy na łuszczycą są pięć razy bardziej narażeni na ciężkie schorzenia zapalne przewodu pokarmowego np. chorobę Cohna. Leczenie łuszczycy jest uzależnione od jej rozległości i nasilenia. W przypadku jej łagodnego przebiegu, wystarczające jest leczenie miejscowe. Natomiast w przypadku jej silnych ataków konieczne jest leczenie ogóle. Najnowocześniejszą metodą leczenia jest stosowanie preparatów biologicznych, które blokują cząsteczki biorące udział w procesie zapalnym. Naśladują one funkcję naturalnych białek organizmu i regulują zaburzoną odporność skóry. Są to leki o bardzo dużej skuteczności. Ich wadą jest to że wymagają leczenia szpitalnego, gdyż podaje się je w postaci kroplówek. Niestety o tę formę leczenia mogą ubiegać się tylko chorzy z łuszczycą zwyczajną o średnim lub ciężkim stopniu, którzy nie reagują na inne leki. Pozostali pacjenci mogą korzystać z „klasycznej” metody leczenia czyli farmakologicznie, która obciążona jest poważnymi skutkami ubocznymi takimi jak: ścieczeniem skóry, niedokrwistością, biegunkami i krwawieniami z przewodu pokarmowego.